Ένα από τα πιο αινιγματικά αντικείμενα της αρχαιολογίας, η λεγόμενη «μπαταρία της Βαγδάτης», συνεχίζει να προκαλεί συζητήσεις σχεδόν έναν αιώνα μετά την ανακάλυψή της στο Ιράκ. Το εύρημα αποτελείται από θραύσματα ενός πήλινου αγγείου που περιείχε ένα χάλκινο δοχείο, στο κέντρο του οποίου υπήρχε μία σιδερένια ράβδος. Ορισμένοι αρχαιολόγοι υποστηρίζουν ότι αυτή η διάταξη, είτε τυχαία είτε εκ προθέσεως, θα μπορούσε να λειτουργεί ως αρχέγονο γαλβανικό στοιχείο – ένας πρωτόγονος τρόπος αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, που θεωρητικά προηγήθηκε ακόμα και των εφευρέσεων του Αλεσάντρο Βόλτα.
Η πρωτοτυπία και οι ισχυρισμοί αυτοί δεν μπορούν να επαληθευτούν πλήρως, καθώς το αρχικό εύρημα χάθηκε μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ το 2003. Έτσι, οι μελετητές βασίζονται σε αναπαραστάσεις του αγγείου για να προσπαθήσουν να εξάγουν συμπεράσματα σχετικά με τη λειτουργία του.
Μια νέα μελέτη, που αναδεικνύεται από το Chemistry World, υποστηρίζει ότι η «μπαταρία της Βαγδάτης» δεν ήταν απλώς ένα ηλεκτρικό κύτταρο, αλλά θα μπορούσε να παράγει περισσότερη ενέργεια από ό,τι πιστευόταν παλιότερα. Ο ανεξάρτητος ερευνητής Alexander Bazes, μέσω αναπαράστασης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η πορώδης επιφάνεια του πήλινου αγγείου θα μπορούσε να λειτουργεί ως διαχωριστικό ανάμεσα σε ηλεκτρολύτη, όπως η καυστική σόδα, και τον αέρα, δημιουργώντας μια εξωτερική κυψέλη, ενώ η σιδερένια ράβδος στο εσωτερικό του χάλκινου δοχείου αποτελούσε την εσωτερική κυψέλη. Σύμφωνα με τον Bazes, το σύστημα αυτό θα μπορούσε να παράγει περίπου 1,4 βολτ, σχεδόν όπως μια σύγχρονη μπαταρία ΑΑ.
Παρά ταύτα, ο Bazes αμφισβητεί τις θεωρίες ότι η μπαταρία χρησιμοποιήθηκε για επιμετάλλωση κοσμημάτων. Αντίθετα, προτείνει ότι μπορεί να είχε τελετουργικό ρόλο: η διάβρωση χαρτιών με προσευχές θα λειτουργούσε ως «οπτική απόδειξη» της ενεργειακής επιρροής που διήλθε από το κείμενο.
Ωστόσο, ο αρχαιολόγος William Hafford του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια διαφωνεί. Σύμφωνα με τον ίδιο, το αγγείο ήταν πιθανότατα ιερό βάζο για την αποθήκευση προσευχών, με σιδερένιες ράβδους που ήταν απλώς καρφιά για μαγικές τελετές. Τα αντικείμενα αυτά συχνά θάβονταν στο έδαφος, προσφερόμενα στους χθόνιους θεούς, και άλλες ανακαλύψεις παρόμοιων δοχείων στη γύρω περιοχή ενισχύουν αυτή τη θεωρία.
Η «μπαταρία της Βαγδάτης» παραμένει, έτσι, είτε ως σύμβολο τεχνολογικής πρόνοιας της αρχαιότητας είτε ως αντικείμενο μαγικής τελετουργίας, ένα μυστήριο που ακόμα προκαλεί τη φαντασία επιστημόνων και ερευνητών.
