Η είδηση ότι μια τηλεοπτική μεταφορά του RoboCop προχωρά επιτέλους στην πλατφόρμα Prime Video δεν είναι απλώς άλλη μία αναμενόμενη (και ολίγον αδιάφορη) reboot ανακοίνωση. Είναι η επιστροφή ενός σύμπαντος, το οποίο σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, παραμένει τρομακτικά επίκαιρο… ίσως περισσότερο από ποτέ!
Η ταινία του Paul Verhoeven δεν ήταν ποτέ ένα απλό sci-fi action. Πίσω από τις σφαίρες, τα εκρηκτικά και τον μεταλλικό ήρωα, έκρυβε μια αιχμηρή σάτιρα για την εταιρική εξουσία, την αστυνομοκρατία και την αποξένωση του ανθρώπου μέσα σε έναν τεχνοκρατικό κόσμο. Το γεγονός ότι σήμερα μια από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές στον κόσμο αναλαμβάνει να επαναφέρει αυτό το σύμπαν, προσθέτει μια ειρωνική (σχεδόν μετα-σατιρική), διάσταση στο εν λόγω πολλά υποσχόμενο εγχείρημα.
Η επιτυχία, ωστόσο, δεν θα κριθεί από το όνομα ή το budget, αλλά από το αν η νέα σειρά καταφέρει να κατανοήσει τι έκανε το πρωτότυπο τόσο ξεχωριστό. Στην καρδιά του Alex Murphy βρίσκεται μια από τις πιο σκληρές απεικονίσεις “body horror” στον κινηματογράφο. Η μεταμόρφωσή του σε μηχανή δεν είναι θρίαμβος της τεχνολογίας, αλλά μια τραγωδία απώλειας ταυτότητας και υποβιβασμού της ανθρώπινης ύπαρξης. Η νέα σειρά οφείλει να διατηρήσει αυτή τη σωματική και ψυχολογική φρίκη γιατί χωρίς αυτήν, ο RoboCop μετατρέπεται απλώς σε έναν ακόμη action ήρωα. Εξίσου κρίσιμο είναι το ίδιο το εικαστικό αποτύπωμα. Η βαριά, σχεδόν αδέξια στολή του RoboCop δεν ήταν απλώς design επιλογή, καθώς ήταν μέρος της αφήγησης. Έκανε τον θεατή να νιώθει ότι μέσα σε αυτό το μεταλλικό κέλυφος υπάρχει ένας παγιδευμένος άνθρωπος. Σε μια εποχή όπου τα ψηφιακά εφέ μπορούν να δημιουργήσουν τα πάντα, η πρόκληση για τη σειρά είναι να μην χάσει αυτή την αίσθηση “βάρους” και φυσικότητας.
Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το πώς η νέα εκδοχή θα προσεγγίσει τη θεματική της επιτήρησης και της τεχνολογικής εξουσίας. Όσα κάποτε έμοιαζαν υπερβολικά και άνηκαν σε ένα πολύ μακρινό μέλλον… αποτελούν απλώς μια σύγχρονη πραγματικότητα που την βιώνουμε όλοι μας. Ιδιωτικοποιημένη αστυνόμευση, πανταχού παρόντα συστήματα παρακολούθησης, αντικατάσταση ανθρώπων από μηχανές αποτελούν dark themes, τα οποία σήμερα αγγίζουν, απασχολούν και «ενοχλούν». Το στοίχημα λοιπόν με την τηλεοπτική μεταφορά του Robocop, δεν είναι απλώς να επαναλάβει αυτά τα θέματα, αλλά να πει κάτι ουσιαστικό για το σήμερα. Και όμως, μέσα σε όλη αυτή τη σκοτεινιά, το RoboCop δεν ξέχασε ποτέ να είναι διασκεδαστικό. Το χιούμορ του, συχνά μαύρο και υπερβολικό, λειτουργούσε σαν βαλβίδα αποσυμπίεσης, αλλά και σαν εργαλείο σάτιρας. Η νέα σειρά θα χρειαστεί αυτή την ισορροπία, γιατί χωρίς αυτήν κινδυνεύει να γίνει υπερβολικά “βαριά” ή, αντίθετα, επιφανειακή.
Τελικά, αυτό που έκανε τον RoboCop διαχρονικό δεν ήταν ούτε οι σκηνές δράσης ούτε η αισθητική του. Ήταν η ηθική του πολυπλοκότητα. Ο ήρωας δεν σώζει τον κόσμο απλώς επιβιώνει μέσα σε αυτόν, κουβαλώντας τις αντιφάσεις ενός συστήματος που δεν αλλάζει εύκολα. Αυτή η αμφισημία είναι ίσως και το πιο δύσκολο στοιχείο να μεταφερθεί σήμερα.
Η νέα σειρά της Amazon έχει μπροστά της μια σπάνια ευκαιρία: όχι απλώς να αναβιώσει ένα franchise, αλλά να επανασυστήσει ένα από τα πιο οξυδερκή sci-fi σύμπαντα της ποπ κουλτούρας. Το εάν θα τα καταφέρει, θα το γνωρίζουμε σε μερικά χρόνια!
