Stalker 2: Heart of Chornobyl Review (PS5 version)

Το γεγονός ότι το Stalker 2: Heart of Chornobyl αποτελεί πραγματικότητα είναι από μόνο του ένας άθλος. H ομάδα ανάπτυξης, η οποία υπέφερε από τον συνεχιζόμενο πόλεμο στην Ουκρανία ενώ δημιουργούσε αυτόν τον τίτλο, επιτέλεσε ένα αξιοσημείωτο κατόρθωμα: «δια πυρός και σιδήρου» η GSC Game World μας έδωσε ολοκληρωμένη την συνέχεια ενός πολύ ιδιαίτερου και φιλόδοξου survival FPS.

Μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη αρχική περίοδο κυκλοφορίας σε Xbox και PC, όπου μαστιζόταν από bugs, glitches και exploits, το Stalker 2 έφτασε στο PS5. Όπως και στο πρωτότυπο, έχουμε από την μία ένα βίαιο, hardcore παιχνίδι επιβίωσης βασισμένο στην χάραξη σχεδίου, στις τακτικές συγκρούσεις και στη συνεχή πίεση που προκαλεί το αφιλόξενο περιβάλλον. Ταυτόχρονα, το Stalker προσφέρει ένα post-apocalyptic sandbox με ελαφριές ανταλλαγές πυροβολισμών, σφαγές τεράτων και ανάλαφρη αφήγηση.

Στο sequel παίρνουμε τον ρόλο του Skif, ενός σκληροτράχηλου τύπου που βρίσκει εντελώς ανορθόδοξα ένα ανενεργό τεχνούργημα στην… κουζίνα του σπιτιού του. Με δεδομένο την υψηλή τιμή πώλησης που πιάνουν αυτού του είδους τα αντικείμενα, εισέρχεται στα κλεφτά στην Ζώνη για να ενεργοποιήσει το artifact. Φυσικά, όλα πάνε εξαιρετικά στραβά: πέφτει θύμα ενέδρας με αποτέλεσμα να δεχθεί επίθεση, να τον κλέψουν και να τον αφήσουν νεκρό. Το ταξίδι μας ουσιαστικά ξεκινά από εκεί, όπου πρέπει να προχωρήσουμε βαθύτερα στη ραδιενεργή ζώνη, να περιηγηθούμε στις διάφορες φατρίες που βρίσκονται σε διαρκή σύγκρουση και να ανακαλύψουμε το μυστήριο που περιβάλλει την τρέχουσα μορφή της Ζώνης.

Οι πρώτες ώρες προσφέρουν ένα σταθερό ξεκίνημα – συστήνεστε στις ομάδες που κυριαρχούν στην Ζώνη, όπως οι Ward, SIRCAA, Spark και ούτω καθεξής. Όσοι έρχονται από τα προηγούμενα κεφάλαια της σειράς, θα έχουν ένα σημαντικό προβάδισμα στο να κατανοήσουν τις λεπτομέρειες και το ποιοι είναι οι βασικοί εκπρόσωποι.

Η κεντρική πλοκή γύρω από το μυστηριώδες και την υποβόσκουσα απειλή για το μέλλον της Ζώνης είναι αρκετά ενδιαφέρουσα και εξυπηρετεί τον σκοπό της: να σας στείλει στον δρόμο μιας τεράστιας έκτασης προς εξερεύνηση. Υπό αυτό το πρίσμα, το Stalker θυμίζει αρκετά το Dying Light 2. Πλαισιώνεται από μια ιστορία επαρκής, αλλά υπονομεύεται η συνολική αξία από αδύναμες ερμηνείες των voice actors καθώς και από παράλογες αποφάσεις. Το Stalker 2: Heart of Chornobyl διαθέτει διάφορες επιλογές στο campaign και στα side-quests του αλλά έχουν μηδαμινό αντίκτυπο στην ιστορία.

Οι περισσότερες επιλογές καταλήγουν στην εκτέλεση ή στο να δείξετε έλεος σε κάποιο βασικό πρόσωπο, πάντα όμως όταν αυτό έχει πλέον ολοκληρώσει τον ρόλο του στην ιστορία. Άλλες φορές, δίνεται η ψευδαίσθηση της ειρηνικής λύσης με το προσπαθήσετε με τον διάλογο να πείσετε ένα γκρουπ ληστών… μόνο και μόνο για να σας επιτεθούν οι ίδιοι στο μέσο της συζήτησης. Η σύγκρουση φατριών και η οργανική πάλη για επικράτηση ήταν βασικό στοιχείο που έκανε τα αρχικά Stalker τόσο καθηλωτικά. Στο sequel όμως, φαίνεται κυρίως περιττή. Συχνά το παιχνίδι ζητά την υποστήριξη μιας φατρία έναντι άλλης, αλλά ποτέ δεν έχει βαρύτητα η επιλογή σας. Την επόμενη φορά που θα συναντήσετε αυτούς που αδικήσατε θα σας έχουν… συγχωρέσει και δεν θα έχουν ανάμνηση του ιστορικού σας.

Το ίδιο το gameplay του Stalker 2: Heart of Chornobyl είναι όπου τα πράγματα γίνονται πιο περίπλοκα. Στα θετικά, το shooting και η αίσθηση των όπλων είναι γενικά ικανοποιητικά, ειδικά απέναντι σε ανθρώπινους εχθρούς. Υπάρχει άλλωστε μια μεγάλη ποικιλία όπλων για δοκιμή και αναβάθμιση. Η κατανόηση των τύπων πυρομαχικών και ο σωστός εξοπλισμός δίνει ανταμοιβή όταν συνηθίσεις την ανάκρουση και τον χειρισμό. Ορισμένα από τα πιο δύσκολα encounters θα δοκιμάσουν πραγματικά τις ικανότητές σας. Ένας Burer μπορεί τηλεκινητικά να σας αρπάξει το όπλο από τα χέρια, ενώ ένας pseudogiant μπορεί να διαλύσει τα αποθέματά σας.

Το Stalker 2 επίσης λατρεύει να ξεδιπλώνει εξαιρετικά άδικες συνθήκες σχεδόν σε κάθε αποστολή με π.χ. μάχες που υπάρχει ξεκάθαρη αριθμητική υπεροχή. Έπειτα υπάρχουν οι μηχανισμοί επιβίωσης όπως παθήσεις και το σύστημα υπερφόρτωσης. Η υπερφόρτωση ειδικά καταστρέφει όλη τη δυναμική της εμπειρίας. Τα όρια είναι τόσο χαμηλά που εμποδίζουν τον πειραματισμό με διαφορετικά όπλα/εξοπλισμό, αποθαρρύνουν τη συλλογή loot και συχνά οδηγούν σε 20λεπτες διαδρομές πίσω σε κάποιο stash. Αν έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα στην αποθήκευση του loot μιας ολόκληρης αποστολής σε μακρινό σημείο ή στο να περπατάς σαν σαλιγκάρι, τότε ο μηχανισμός μάλλον αποτυγχάνει.

Ξανά, αυτό συνδέεται με τη σύγχυση ταυτότητας του παιχνιδιού. Η περιορισμένη χωρητικότητα και οι ποινές για υπερβολικό loot λειτουργούν σε παιχνίδι επιβίωσης — αλλά όχι σε ένα παιχνίδι όπου χρειάζεσαι πολλούς τύπους πυρομαχικών, αντικείμενα αποστολών, medkits, επιδέσμους, βότκα, νερό, φαγητό κ.λπ. για να ολοκληρώσεις οποιαδήποτε αποστολή. Είσαι σχεδόν πάντα σε μάχη, άρα πάντα διαλέγεις ανάμεσα σε αρκετά supplies για να επιβιώσεις και αρκετό χώρο για να πάρεις ανταμοιβές.

Τουλάχιστον, το port του PS5 έχει λάβει έναν χρόνο διορθώσεων από την κυκλοφορία του και βρίσκεται σε πολύ καλύτερη κατάσταση από ότι βρισκόταν στο launch για PC/XBOX. Δεν αντιμετωπίσαμε crashes ή σοβαρά προβλήματα σταθερότητας, πέρα από μερικά frame stutters. Υπάρχουν κάποια visual glitches, όπως πτώματα που περνούν μέσα από τοίχους ή το πάτωμα και ο φωτισμός μερικές φορές δείχνει αλλόκοτος, ειδικά την νύχτα. Ωστόσο, το Stalker έχει μερικές πολύ όμορφες στιγμές αναπαράστασης της Ζώνης.

Ανάπτυξη: GSC Game World Έκδοση: GSC Game World